Bill Meisel geldt sinds jaar en dag als de nestor van de sector spraak- en taaltechnologie. Zijn visie is altijd pregnant, to the point en relevant voor alle betrokken partijen.
The Software Society is niet zijn eerste titel - althans dat hopen we. Leverbaar via de normale kanalen, zoals Amazon (http://www.amazon.com/gp/product/1466974133) maar ook rechtstreeks via de uitgever op dit adres:
http://bookstore.trafford.com/AdvancedSearch/Default.aspx?SearchTerm=meisel
Uit de aankondiging:
The rapid adoption of smartphones and tablet computers
reflects a basic societal trend—our increasing dependence on the Web and
computer intelligence and a desire to always have that power available to us.
My just-published book, The Software Society: Cultural and Economic
Impact, discusses this trend and
related trends in detail.
The growth of mobile devices is driven by a fundamental desire to always
have computer intelligence available to us This desire has driven the
growth of smartphones and tablet computers. Before smartphones, “feature
phones” allowed a more constant connection to other people through voice or
texting, as well as, in some devices, access to email on the go. What
smartphones largely added was access to computers (e.g., the Web and navigation
services). Arguably, this is a fundamental societal trend that makes computer
intelligence something we increasingly depend upon.
zondag 10 februari 2013
Cyberwar ontleed in nieuw boek van hoogleraar Benschop
Uitgeverij De Wereld kondigt aan dat Cyberoorlog. Slagveld internet van Dr. Albert Benschop verschijnt! Benschop is een Nederlandse hoogleraar aan de UvA. Het wordt meteen de eerste oorspronkelijk Nederlandstalige titel van Uitgeverij De Wereld - tot nu toe uitsluitend bekend als de uitgever van de Nederlandse vertalingen van Ray Kurzweil.
Het uitgangspunt van het boek is dat de cyberoorlog al lang begonnen is en dat de verdere escalatie daarvan zich maar moeilijk laat beteugelen. So far, so good: dat uitgangspunt belooft werkelijk niets nieuws onder de zon! De vraag blijft dus: waarom zouden wij het boek van Benschop moeten lezen?
Maar daar blijft het niet bij. Voor wie het nieuws een heel klein beetje gevolgd heeft: ook nationale staten proberen via internet elkaars vitale infrastructuren te ontregelen of zelfs fysiek te vernietigen. Militairen wereldwijd leiden cyberdivisies op en ontwikkelen steeds gevaarlijkere offensieve cyber-wapens.
Voor alle naïeve zielen die menen dat de derde wereldoorlog nog niet begonnen zou zijn, be aware: de cyberoorlog is intussen wel al begonnen en woedt in alle hevigheid. De vraag is waarom deze cyber-war niet
zou mogen doorgaan voor de derde wereldoorlog, zij het met volstrekt andere middelen dan deze die tijdens de eerste twee wereldoorlogen door staten en naties werden ingezet.
De oorlogsvoering nieuwe stijl is complex, moeilijk aan te pakken en roept vooral veel vragen op. Ook Nederland, meent de auteur, moet hierover nadenken. Zijn boek geeft een beeld van de cyberoorlog die welig tiert - ook al is niet elke burger zich daarvan bewust. Cyberoorlog, het boek, zou een goede start kunnen bieden voor een nieuw debat over hoe we met deze cyberoorlog kunnen omgaan en hoe we de vrede in cyberspace ondanks alles kunnen bevorderen.
Het boek bevat een cyber-rampscenario. Ronald Prins, bekend als directeur en medeoprichter van Fox-IT, schreef het voorwoord. De auteur zelf is als socioloog verbonden aan de UvA. Hij geldt als één van de eerste internet-sociologen.
dinsdag 23 februari 2010
Banksy - Windowhanger
Het is bijna niet voor te stellen dat de ingenieuze Banksy dit trompe-l'oeil in het geniep zou hebben aangebracht. Toch is dat zijn guerillatechniek: 's nachts toeslaan als de autoriteiten niet toekijken.
Voor wie nog nooit van Banksy zou gehoord hebben: Banksy is een anonieme Londense graffitikunstenaar. Van zijn boek Wall and Piece werden wereldwijd circa 1 miljoen exemplaren verkocht.
De Nederlandse vertaling verscheen in november vorig jaar bij Lebowski.
Deze foto kan ik hier overigens plaatsen dankzij Lebowski Publishers Amsterdam.
Waarvoor mijn dank!
maandag 22 februari 2010
Banksy - Wall and Piece
Stelling 1: Weblogs zijn voor het internet wat graffiti voor de straat zijn.
Stelling 2: 80 Procent van alle graffiti is niet om aan te zien.
Stelling 3: 80 Procent van alle weblogs is niet om aan te zien.
Stelling 4: Tatouages zijn zoals weblogs en graffiti : 80 procent is niet om aan te zien.
Stelling 5: Weblogs, graffiti en tatoeages zijn gelijk: eenmaal aangebracht, zijn ze heel moeilijk te verwijderen.
En dan nu uw aandacht voor een weblog over graffiti.
Die twintig procent die dan nog overblijft, dat is overigens nogal een ruime gooi, hoor. Het mag duidelijk zijn dat dit weblog tot stand is gekomen op een moment dat de kleine hersentjes van schrijver dezes als het ware rozenvingerig en zoetgevooisd als ware het een baby'tje op een schapenvelletje lagen te zoemen.
20 Procent versus 80 procent? Dit nu noemen we het Paretoprincipe, dat stelt dat bij voorbeeld in de boekenbranche 20 procent van alle titels goed is voor 80 procent van de omzet. Zo meent Wikipedia onder het lemma Paretoprincipe dat 80 procent van de mensen 20 procent van alle weblogs bezoekt. Zou best wel eens kunnen.
Maar dan nu Banksy.
Banksy is geniaal. Banksy is sinds jaar en dag in zijn ene hele eentje verantwoordelijk voor 80 procent van alle graffiti die in London en aanpalende gehuchten terug te vinden is en die de moeite van het bekijken waard zijn.
De graffitikunst van Banksy is gebundeld door Lebowski Uitgevers (die we steeds leuker en uitdagender beginnen te vinden) onder de titel ‘Wall and Piece’ (nu met 10 procent meer troep) in een vertaling door ene ‘OvG’ in wie we de hand vermoeden van uitgever Oscar van Gelderen.
Voor de volledigheid: zijn vertaling in het Nederlands is tot stand gekomen in samenwerking met No Pay No Cure Productions met dank aan Fishy Eve & Jopkop. Wat dat allemaal concreet betekent, die ‘samenwerking’ en dat ‘met dank aan’, is ons niet duidelijk. Never Mind! OvG gaan we daar nu niet over lastig vallen, die toert momenteel met zijn Italiaanse sterauteur Niccolò Ammaniti door het land.
Copyright is voor losers.
Banksy is een soort van voortvluchtige, want anonieme graffitikunstenaar die meestal ’s nachts toeslaat in de straten van London in de hoop aan de grijpende arm van de Londense Metropolitan Police te kunnen ontsnappen. Graffit spuiten is in London immers verboden. Citaat op de achterkant van Banksy, Wall and Piece:
‘Het is uitgesloten dat u een quote van ons zult krijgen voor de achterkant van dit boek.’ (Metropolitan Police)
Banksy is subversief, hij is underground, hij is ludiek. Zijn beeldtaal is bijzonder rijk. Zijn beeldvondsten zijn soms geniaal. Zijn optreden is altijd op een bijzonder prettige manier ontregelend. NRC Handelsblad noemt Banksy ‘een genie in hype en zelfpromotie’. Zo kun je het ook bekijken. Het klopt als een bus.
NRC Handelsbladredacteur Coen van Zwol schreef over Banksy, niet naar aanleiding van het boek – wat nochtans een meer dan uitstekend te noemen aanleiding was geweest –, maar naar aanleiding van de Banksy-film ‘Exit Through the Gift Shop’ die onlangs vertoond werd op de Berlinale. De recensie verscheen op dinsdag 16 februari.
Voor wie die krant toevallig nog in huis zou hebben: het artikel ‘Documentaire of mockumetary?’ over de film van Banksy staat op de kunstpagina, te weten pagina 9, links van het artikel met de kop ‘Vlamingen heersen op Cabaretfestival’.
Dit is wat Banksy er zelf over te vertellen heeft:
“I guess my ambition was to make a film that would do for graffiti art what ‘The Karate Kid’ did for martial arts — a film that would get every schoolkid in the world picking up a spray can and having a go…As it turns out, I think we might have a film that does for street art what ‘Jaws’ did for waterskiing.” – Banksy
Op de website van de uitgever is een hele pagina over Banksy terug te vinden, te weten: hier! Daar zijn diverse filmpjes terug te vinden, onder meer de trailer van bovengenoemde film. Alsook alle illustraties die we schaamteloos en zonder toestemming van de uitgever hadden willen overnemen. Maar dat is mislukt.
Nog dit: van Wall and Piece werden wereldwijd meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht. De overzichtstentoonstelling van Banksy in Bristol trok volgens diens uitgever meer dan 300.000 bezoekers in 2 maanden tijd.
Stelling 2: 80 Procent van alle graffiti is niet om aan te zien.
Stelling 3: 80 Procent van alle weblogs is niet om aan te zien.
Stelling 4: Tatouages zijn zoals weblogs en graffiti : 80 procent is niet om aan te zien.
Stelling 5: Weblogs, graffiti en tatoeages zijn gelijk: eenmaal aangebracht, zijn ze heel moeilijk te verwijderen.
En dan nu uw aandacht voor een weblog over graffiti.
Die twintig procent die dan nog overblijft, dat is overigens nogal een ruime gooi, hoor. Het mag duidelijk zijn dat dit weblog tot stand is gekomen op een moment dat de kleine hersentjes van schrijver dezes als het ware rozenvingerig en zoetgevooisd als ware het een baby'tje op een schapenvelletje lagen te zoemen.
20 Procent versus 80 procent? Dit nu noemen we het Paretoprincipe, dat stelt dat bij voorbeeld in de boekenbranche 20 procent van alle titels goed is voor 80 procent van de omzet. Zo meent Wikipedia onder het lemma Paretoprincipe dat 80 procent van de mensen 20 procent van alle weblogs bezoekt. Zou best wel eens kunnen.
Maar dan nu Banksy.
Banksy is geniaal. Banksy is sinds jaar en dag in zijn ene hele eentje verantwoordelijk voor 80 procent van alle graffiti die in London en aanpalende gehuchten terug te vinden is en die de moeite van het bekijken waard zijn.
De graffitikunst van Banksy is gebundeld door Lebowski Uitgevers (die we steeds leuker en uitdagender beginnen te vinden) onder de titel ‘Wall and Piece’ (nu met 10 procent meer troep) in een vertaling door ene ‘OvG’ in wie we de hand vermoeden van uitgever Oscar van Gelderen.
Voor de volledigheid: zijn vertaling in het Nederlands is tot stand gekomen in samenwerking met No Pay No Cure Productions met dank aan Fishy Eve & Jopkop. Wat dat allemaal concreet betekent, die ‘samenwerking’ en dat ‘met dank aan’, is ons niet duidelijk. Never Mind! OvG gaan we daar nu niet over lastig vallen, die toert momenteel met zijn Italiaanse sterauteur Niccolò Ammaniti door het land.
Copyright is voor losers.
Banksy is een soort van voortvluchtige, want anonieme graffitikunstenaar die meestal ’s nachts toeslaat in de straten van London in de hoop aan de grijpende arm van de Londense Metropolitan Police te kunnen ontsnappen. Graffit spuiten is in London immers verboden. Citaat op de achterkant van Banksy, Wall and Piece:
‘Het is uitgesloten dat u een quote van ons zult krijgen voor de achterkant van dit boek.’ (Metropolitan Police)
Banksy is subversief, hij is underground, hij is ludiek. Zijn beeldtaal is bijzonder rijk. Zijn beeldvondsten zijn soms geniaal. Zijn optreden is altijd op een bijzonder prettige manier ontregelend. NRC Handelsblad noemt Banksy ‘een genie in hype en zelfpromotie’. Zo kun je het ook bekijken. Het klopt als een bus.
NRC Handelsbladredacteur Coen van Zwol schreef over Banksy, niet naar aanleiding van het boek – wat nochtans een meer dan uitstekend te noemen aanleiding was geweest –, maar naar aanleiding van de Banksy-film ‘Exit Through the Gift Shop’ die onlangs vertoond werd op de Berlinale. De recensie verscheen op dinsdag 16 februari.
Voor wie die krant toevallig nog in huis zou hebben: het artikel ‘Documentaire of mockumetary?’ over de film van Banksy staat op de kunstpagina, te weten pagina 9, links van het artikel met de kop ‘Vlamingen heersen op Cabaretfestival’.
Dit is wat Banksy er zelf over te vertellen heeft:
“I guess my ambition was to make a film that would do for graffiti art what ‘The Karate Kid’ did for martial arts — a film that would get every schoolkid in the world picking up a spray can and having a go…As it turns out, I think we might have a film that does for street art what ‘Jaws’ did for waterskiing.” – Banksy
Op de website van de uitgever is een hele pagina over Banksy terug te vinden, te weten: hier! Daar zijn diverse filmpjes terug te vinden, onder meer de trailer van bovengenoemde film. Alsook alle illustraties die we schaamteloos en zonder toestemming van de uitgever hadden willen overnemen. Maar dat is mislukt.
Nog dit: van Wall and Piece werden wereldwijd meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht. De overzichtstentoonstelling van Banksy in Bristol trok volgens diens uitgever meer dan 300.000 bezoekers in 2 maanden tijd.
dinsdag 5 januari 2010
Ray Kurzweil in Wintergasten
De reacties op de figuur van Ray Kurzweil, gisteren de laatste gast van Raoul Heertje in Wintergasten, zijn uiteenlopend. Door de ene wordt hij een briljant genie genoemd. Volgens anderen gaat het om een panische idioot. Hans Beerekamp schrijft vandaag in NRC Handelsblad dat hij meende, voorafgaand aan de uitzending van Wintergasten op maandag 4 januari 2010, dat Ray Kurzweil 'een beetje enge man' is.
Hans Beerekamp heeft zijn mening intussen bijgesteld. 'Dat viel reuze mee', schrijft hij nu.
De voorheen 'beetje enge man' heeft 19 eredoctoraten om zijn schouders hangen. Hij heeft uit handen van 3 verschillende presidenten van de VS (te weten: Lyndon B. Johnson, Ronald Reagan en Bill Clinton) een lauwerkrans ontvangen. Ray Kurzweil is opgenomen in de prestigieuze 'Inventor's Hall of Fame". Etc, etc.
Beerekamp heeft het in zijn televisierecensie over de vraag of we wel hybriden willen worden. Willen we wel versmelten met machines, zoals Kurzweil voorspelt dat zal gebeuren? Is dat niet 'een beetje eng'? De vraag werpt Beerekamp op omdat in Wintergasten een fragment getoond werd uit de film Sybil's Story over een patiënte met de ziekte van Parkinson. Bij Sybil worden elektroden geïmplanteerd in de hersenen. Dat geeft volgens Beerekamp (ik geef hem volmondig gelijk): 'onmiddellijk dramatische gevolgen'.
Maar waarom blijft dit eng? Het idee dat er in mijn lichaam gesneden zou moeten worden ten einde een operatie uit te kunnen voeren, vind ik nog steeds eng. Het is ook nog maar 2 keer voorgekomen. In beide gevallen ging het om snijden in de mond met het oogmerk om een tand en een tandwortel te verwijderen. In het eerste geval kwam de tandarts er aan te pas, in het tweede geval de kaakchirurg en ik weet nog heel goed dat ik 'panisch' was toen ik in de kuip van de kaakchirurg lag.
Intussen zijn wij eraan gewend dat medici bijzonder drastisch ingrijpen in ons lichaam, wanneer dat nodig is. De amputatie van ledematen is een schrikbarend voorbeeld van een dramatische ingreep die soms gewoon noodzakelijk is om de persoon in kwestie te laten overleven. Dat is een keuze uit 2 kwaden: benen kwijt of overleven. Voor die mensen die graag willen blijven leven, ligt de keuze voor de hand. Ook al betekent die keuze dat je met een enorme handicap door het leven moet. Maar het punt is: je gaat door met leven.
Een veel interessanter voorbeeld van een dramatische medische ingreep is de tandprothese oftewel het vals gebit. De techniek is dermate verfijnd dat vrijwel niemand ziet of iemand anders een vals gebit heeft of niet. Het is esthetisch oké. Dat neemt niet weg dat een heleboel tanden 'geamputeerd' moesten worden voordat het 'implantaat' vals gebit in gebruik kon worden genomen. Opnieuw: een dramatische ingreep, maar een ingreep die tot tevredenheid stelt.
Maar een ingreep in de hersenen is dat niet supereng?
Terug naar de vraag van Hans Beerekamp: 'Willen we wel hybriden worden?' (tussen haakjes: Beerekamp spelt 'hybrides', maar volgens mij eindigt dit meervoud in een 'n'. Met andere woorden: het citaat is niet correct à la lettre). Goeie vraag en tegelijk ook een beetje bevreemdende vraag. Het antwoord ligt namelijk in wat we gezien hebben bij Sybil. Het implanteren van elektroden onder de hersenpan werkt gewoon ongelofelijk goed. Ik citeer Beerekamp opnieuw: 'je ziet hoe het implanteren van een elekgrode in de hersenen van een patiënt met de ziekte van Parkinson onmiddellijk dramatisch resultaat heeft'.
De man of vrouw die zich genoodzaakt ziet 1 of meerdere ledematen te laten amputeren ten einde te kunnen overleven heeft een keuze gemaakt waarvan de implicaties vele malen dramatischer zijn dan die van Sybil. Er wordt weliswaar ingegrepen in haar hersenen, maar het resultaat is fenomenaal. En mijn idee is dan ook dat dergelijke ingrepen zonder meer aanvaard zullen worden ... als het resultaat er maar naar is.
Kan ik genezen door nanobotjes (computerchips die de grootte hebben van een bloedcel) in te slikken? Als ik mijzelf inderdaad op die manier kan genezen dan is dat helemaal niet eng. Terwijl het besef toch om de hoek loert dat een nanobotje een machine is, meer nog: een computerchip die zich een weg baant door de bloedbaan en daar waar het nodig is in de maag, in de dikke darm, de nodige reparaties uitvoert ten einde mij te genezen.
à Propos, die nanobotjes in de bloedbaan zullen in contact staan met internet door middel van een draadloze verbinding. Ahum!
Die toekomstvoorspellingen van Ray Kurzweil zijn zo gek nog niet als je bedenkt dat ze in het verlengde liggen van wat de mensheid nu al volop betracht: het menselijk lichaam uitbreiden met fysieke, maar ook virtuele middelen die ons sterker maken, gezonder, die ons langer laten leven en heel soms ons in staat stellen om de liefde beter te bedrijven. En wie had hier bezwaar tegen? Wie vindt die witte tabletjes die je inslikt om hoofdpijn op te heffen 'een beetje eng'. Gaat het daar ook niet om lichaamsvreemde stoffen wanneer we de producten van de zusjes Paracetamol inslikken?
Nee, de toekomstvisie van Ray Kurzweil is niet eng. Ze is realistisch. En adembenenemd interessant!
Hans Beerekamp heeft zijn mening intussen bijgesteld. 'Dat viel reuze mee', schrijft hij nu.
De voorheen 'beetje enge man' heeft 19 eredoctoraten om zijn schouders hangen. Hij heeft uit handen van 3 verschillende presidenten van de VS (te weten: Lyndon B. Johnson, Ronald Reagan en Bill Clinton) een lauwerkrans ontvangen. Ray Kurzweil is opgenomen in de prestigieuze 'Inventor's Hall of Fame". Etc, etc.
Beerekamp heeft het in zijn televisierecensie over de vraag of we wel hybriden willen worden. Willen we wel versmelten met machines, zoals Kurzweil voorspelt dat zal gebeuren? Is dat niet 'een beetje eng'? De vraag werpt Beerekamp op omdat in Wintergasten een fragment getoond werd uit de film Sybil's Story over een patiënte met de ziekte van Parkinson. Bij Sybil worden elektroden geïmplanteerd in de hersenen. Dat geeft volgens Beerekamp (ik geef hem volmondig gelijk): 'onmiddellijk dramatische gevolgen'.
Maar waarom blijft dit eng? Het idee dat er in mijn lichaam gesneden zou moeten worden ten einde een operatie uit te kunnen voeren, vind ik nog steeds eng. Het is ook nog maar 2 keer voorgekomen. In beide gevallen ging het om snijden in de mond met het oogmerk om een tand en een tandwortel te verwijderen. In het eerste geval kwam de tandarts er aan te pas, in het tweede geval de kaakchirurg en ik weet nog heel goed dat ik 'panisch' was toen ik in de kuip van de kaakchirurg lag.
Intussen zijn wij eraan gewend dat medici bijzonder drastisch ingrijpen in ons lichaam, wanneer dat nodig is. De amputatie van ledematen is een schrikbarend voorbeeld van een dramatische ingreep die soms gewoon noodzakelijk is om de persoon in kwestie te laten overleven. Dat is een keuze uit 2 kwaden: benen kwijt of overleven. Voor die mensen die graag willen blijven leven, ligt de keuze voor de hand. Ook al betekent die keuze dat je met een enorme handicap door het leven moet. Maar het punt is: je gaat door met leven.
Een veel interessanter voorbeeld van een dramatische medische ingreep is de tandprothese oftewel het vals gebit. De techniek is dermate verfijnd dat vrijwel niemand ziet of iemand anders een vals gebit heeft of niet. Het is esthetisch oké. Dat neemt niet weg dat een heleboel tanden 'geamputeerd' moesten worden voordat het 'implantaat' vals gebit in gebruik kon worden genomen. Opnieuw: een dramatische ingreep, maar een ingreep die tot tevredenheid stelt.
Maar een ingreep in de hersenen is dat niet supereng?
Terug naar de vraag van Hans Beerekamp: 'Willen we wel hybriden worden?' (tussen haakjes: Beerekamp spelt 'hybrides', maar volgens mij eindigt dit meervoud in een 'n'. Met andere woorden: het citaat is niet correct à la lettre). Goeie vraag en tegelijk ook een beetje bevreemdende vraag. Het antwoord ligt namelijk in wat we gezien hebben bij Sybil. Het implanteren van elektroden onder de hersenpan werkt gewoon ongelofelijk goed. Ik citeer Beerekamp opnieuw: 'je ziet hoe het implanteren van een elekgrode in de hersenen van een patiënt met de ziekte van Parkinson onmiddellijk dramatisch resultaat heeft'.
De man of vrouw die zich genoodzaakt ziet 1 of meerdere ledematen te laten amputeren ten einde te kunnen overleven heeft een keuze gemaakt waarvan de implicaties vele malen dramatischer zijn dan die van Sybil. Er wordt weliswaar ingegrepen in haar hersenen, maar het resultaat is fenomenaal. En mijn idee is dan ook dat dergelijke ingrepen zonder meer aanvaard zullen worden ... als het resultaat er maar naar is.
Kan ik genezen door nanobotjes (computerchips die de grootte hebben van een bloedcel) in te slikken? Als ik mijzelf inderdaad op die manier kan genezen dan is dat helemaal niet eng. Terwijl het besef toch om de hoek loert dat een nanobotje een machine is, meer nog: een computerchip die zich een weg baant door de bloedbaan en daar waar het nodig is in de maag, in de dikke darm, de nodige reparaties uitvoert ten einde mij te genezen.
à Propos, die nanobotjes in de bloedbaan zullen in contact staan met internet door middel van een draadloze verbinding. Ahum!
Die toekomstvoorspellingen van Ray Kurzweil zijn zo gek nog niet als je bedenkt dat ze in het verlengde liggen van wat de mensheid nu al volop betracht: het menselijk lichaam uitbreiden met fysieke, maar ook virtuele middelen die ons sterker maken, gezonder, die ons langer laten leven en heel soms ons in staat stellen om de liefde beter te bedrijven. En wie had hier bezwaar tegen? Wie vindt die witte tabletjes die je inslikt om hoofdpijn op te heffen 'een beetje eng'. Gaat het daar ook niet om lichaamsvreemde stoffen wanneer we de producten van de zusjes Paracetamol inslikken?
Nee, de toekomstvisie van Ray Kurzweil is niet eng. Ze is realistisch. En adembenenemd interessant!
zaterdag 19 december 2009
De virtuele vader van Ray Kurzweil
Op maandag 4 januari is de Amerikaanse uitvinder Ray Kurzweil te zien in het programma Wintergasten van de VPRO. In de VPRO-gids wordt Kurzweil naar voren geschoven als een briljante idioot die 150 pillen per dag slikt en onder meer hoopt zijn dode vader weer tot leven te wekken:
‘I do hope to bring my father back!’
Als je het zo ziet staan, denk je inderdaad: die man is niet goed snik! Maar Kurzweil is een briljante provocateur die, als je nog niet helemaal van de schrik bekomen bent, er fijntjes aan toevoegt dat hij hoopt dat hij ooit in staat zal zijn om zijn vader in 'virtuele realiteit' opnieuw tot leven te wekken. En dat is zo vreemd nog niet. Sterker: het verbaast mij dat hij het niet alreeds geprobeerd heeft. Ik leg uit waarom.
In de film Transcendent Man, over leven en werken van Ray Kurzweil, komt een fragment voor waarin Ray Kurzweil een opslagruimte bezoekt die hij huurt. Daarin liggen alle spullen die ooit aan zijn veel te jonge gestorven vader hebben behoord. Zakboeken, notitieboeken, ordners, foto's en wellicht ook filmbeelden van Frederick Kurzweil, maar vooral toch ook de muziek die deze componist heeft nagelaten:
‘I knew there was a reason why he kept all that stuff.’
Dat materiaal is van cruciaal belang ten einde papa Kurzweil opnieuw tot leven te wekken. Er bestaat computerprogrammatuur die van een vlak tweedimensionaal beeld een driedimensionaal beeld kan maken dat verbazingwekkend geloofwaardig overkomt. Je ziet een gezicht op een foto veranderen in een driedimensionaal beeld. Hoe ze het doen, ik heb werkelijk geen idee. Maar het kan. Dat moet met de beeltenis van vader Kurzweil ook kunnen.
Als er klankmateriaal is bewaard met zijn stem, dan kan ook die stem gereconstrueerd worden. Iets preciezer gezegd: gesynthetiseerd. Een gesynthetiseerde stem is een stem die je werkelijk alles kan laten zeggen. Voorwaarde is dat er voldoende stemsamples bewaard zijn gebleven. Het zal de lezer van dit blog niet verbazen, maar Ray Kurzweil zelf is de uitvinder van de eerste text-to-speech synthesizer. Een computerstem kun je alles laten zeggen wat je maar wilt.
Het Amerikaanse bedrijf Nuance is gespecialiseerd in het maken van hoogwaardige computerstemmen. Toen dit bedrijf nog opereerde onder de vlag Scansoft hebben ingenieurs van het bedrijf het stemgeluid van Bill Clinton gesynthetiseerd op basis van minderwaardig klankmateriaal dat ze via internet bij elkaar hadden gesprokkeld. Ze hebben Bill Clinton de lof laten zingen van het bedrijf Scansoft, hetgeen de voormalige president uiteraard nooit gedaan heeft. Maar het klonk geloofwaardig als ware het Bill Clinton zelve die sprak. By the way: Nuance verkoopt vandaag de dag nog steeds software die ooit door Ray Kurzweil is uitgevonden, met name het programma Textbridge
Het is dus helemaal niet zo moeilijk zijn om geloofwaardig beeld- en geluidmateriaal van een dood iemand te construeren. De enige voorwaarde is dat er voldoende basismateriaal van de aflijvige overgebleven of anderszins aanwezig is. Een computer kan lezen. Daar bestaan scanners voor. Het is een eitje om de teksten, dagboekfragmenten die vader Kurzweil heeft nagelaten, door een computer te laten inlezen. Opnieuw weet Ray Kurzweil daar alles van. Hij is de voornaamste ontwikkelaar van de eerste CCD flat-bed scanner.
Vervolgens kun je van alles met die teksten. Onder meer dit: de voor vader Kurzweil typische schrijfpatronen eruit distilleren. Het is aan de hand van dit soort van plagiaatsoftware dat NRC Handelsblad jaren geleden meende te mogen opperen dat achter de schrijversnaam Marek van der Jagt de schrijver Arnon Grunberg schuilgaat. Die zich verplicht zag om zijn maskerade op te geven en toe te geven dat Marek van der Jagt zijn nom de plume was. Met andere woorden: we kunnen de dode man moeiteloos nieuwe teksten laten produceren. Koppel die teksten aan zijn gesynthetiseerde stem en zijn driedimensionale beeld en je bent er eigenlijk al: een virtuele Kurzweil is niet nodeloos ingewikkeld om te maken.
Nogmaals: het verbaast mij dat Ray Kurzweil hier nog niet mee begonnen is.
Want het is goed mogelijk. Wat ook goed mogelijk is, is dat we de dode muzikant nieuwe muziek kunnen laten componeren. Niemand minder dan Ray Kurzweil is in de Verenigde Staten van Amerika op 17-jarige leeftijd beroemd geworden met een door hem geschreven computerprogramma dat uit bestaande muziekfragmenten de patronen kan distilleren die nodig zijn om in dezelfde stijl nieuwe muziek te componeren.
In de film Transcendent Man komt een fragment voor uit de televisiequiz 'I've got a secret' waarin we de adolescente Ray Kurzweil niet onverdienstelijk op de piano een lied zien spelen. De panelleden moesten raden wat zijn ‘secret’ was. Uiteindelijk raadt één van de panelleden het: de muziek die Raymond (toen nog Raymond) gespeeld heeft, is niet door hem gecomponeerd, maar door een computerprogramma dat hij zelf geschreven heeft.
Vader Kurzweil kunnen we dus een driedimensionaal beeld verschaffen, we kunnen zijn stem opnieuw tot leven wekken en we zijn zonder moeiteloos in staat om de man nieuwe teksten te laten produceren en we kunnen hem zelfs nieuwe muziek laten componeren. Kunnen we hem ook een heel nieuw lichaam verschaffen? In 3D? Waarom niet. Het is Ray Kurzweil zelf die in 2001 zijn eigen virtuele Avatar, genaamd Ramona, een vrouwelijke rock star, in het openbaar vertoonde. Ramona is nog steeds actief op de website van Ray Kurzweil.
Met andere woorden: aan alle voorwaarden is voldaan om een virtuele Frederick Kurzweil tot leven te wekken. Ray Kurzweil weet dat het kan, hij heeft zelf in niet geringe aan een groot aantal van die voorwaarden voldaan. De vraag is: wat let hem om definitief aan de slag te gaan?
‘I do hope to bring my father back!’
Als je het zo ziet staan, denk je inderdaad: die man is niet goed snik! Maar Kurzweil is een briljante provocateur die, als je nog niet helemaal van de schrik bekomen bent, er fijntjes aan toevoegt dat hij hoopt dat hij ooit in staat zal zijn om zijn vader in 'virtuele realiteit' opnieuw tot leven te wekken. En dat is zo vreemd nog niet. Sterker: het verbaast mij dat hij het niet alreeds geprobeerd heeft. Ik leg uit waarom.
In de film Transcendent Man, over leven en werken van Ray Kurzweil, komt een fragment voor waarin Ray Kurzweil een opslagruimte bezoekt die hij huurt. Daarin liggen alle spullen die ooit aan zijn veel te jonge gestorven vader hebben behoord. Zakboeken, notitieboeken, ordners, foto's en wellicht ook filmbeelden van Frederick Kurzweil, maar vooral toch ook de muziek die deze componist heeft nagelaten:
‘I knew there was a reason why he kept all that stuff.’
Dat materiaal is van cruciaal belang ten einde papa Kurzweil opnieuw tot leven te wekken. Er bestaat computerprogrammatuur die van een vlak tweedimensionaal beeld een driedimensionaal beeld kan maken dat verbazingwekkend geloofwaardig overkomt. Je ziet een gezicht op een foto veranderen in een driedimensionaal beeld. Hoe ze het doen, ik heb werkelijk geen idee. Maar het kan. Dat moet met de beeltenis van vader Kurzweil ook kunnen.
Als er klankmateriaal is bewaard met zijn stem, dan kan ook die stem gereconstrueerd worden. Iets preciezer gezegd: gesynthetiseerd. Een gesynthetiseerde stem is een stem die je werkelijk alles kan laten zeggen. Voorwaarde is dat er voldoende stemsamples bewaard zijn gebleven. Het zal de lezer van dit blog niet verbazen, maar Ray Kurzweil zelf is de uitvinder van de eerste text-to-speech synthesizer. Een computerstem kun je alles laten zeggen wat je maar wilt.
Het Amerikaanse bedrijf Nuance is gespecialiseerd in het maken van hoogwaardige computerstemmen. Toen dit bedrijf nog opereerde onder de vlag Scansoft hebben ingenieurs van het bedrijf het stemgeluid van Bill Clinton gesynthetiseerd op basis van minderwaardig klankmateriaal dat ze via internet bij elkaar hadden gesprokkeld. Ze hebben Bill Clinton de lof laten zingen van het bedrijf Scansoft, hetgeen de voormalige president uiteraard nooit gedaan heeft. Maar het klonk geloofwaardig als ware het Bill Clinton zelve die sprak. By the way: Nuance verkoopt vandaag de dag nog steeds software die ooit door Ray Kurzweil is uitgevonden, met name het programma Textbridge
Het is dus helemaal niet zo moeilijk zijn om geloofwaardig beeld- en geluidmateriaal van een dood iemand te construeren. De enige voorwaarde is dat er voldoende basismateriaal van de aflijvige overgebleven of anderszins aanwezig is. Een computer kan lezen. Daar bestaan scanners voor. Het is een eitje om de teksten, dagboekfragmenten die vader Kurzweil heeft nagelaten, door een computer te laten inlezen. Opnieuw weet Ray Kurzweil daar alles van. Hij is de voornaamste ontwikkelaar van de eerste CCD flat-bed scanner.
Vervolgens kun je van alles met die teksten. Onder meer dit: de voor vader Kurzweil typische schrijfpatronen eruit distilleren. Het is aan de hand van dit soort van plagiaatsoftware dat NRC Handelsblad jaren geleden meende te mogen opperen dat achter de schrijversnaam Marek van der Jagt de schrijver Arnon Grunberg schuilgaat. Die zich verplicht zag om zijn maskerade op te geven en toe te geven dat Marek van der Jagt zijn nom de plume was. Met andere woorden: we kunnen de dode man moeiteloos nieuwe teksten laten produceren. Koppel die teksten aan zijn gesynthetiseerde stem en zijn driedimensionale beeld en je bent er eigenlijk al: een virtuele Kurzweil is niet nodeloos ingewikkeld om te maken.
Nogmaals: het verbaast mij dat Ray Kurzweil hier nog niet mee begonnen is.
Want het is goed mogelijk. Wat ook goed mogelijk is, is dat we de dode muzikant nieuwe muziek kunnen laten componeren. Niemand minder dan Ray Kurzweil is in de Verenigde Staten van Amerika op 17-jarige leeftijd beroemd geworden met een door hem geschreven computerprogramma dat uit bestaande muziekfragmenten de patronen kan distilleren die nodig zijn om in dezelfde stijl nieuwe muziek te componeren.
In de film Transcendent Man komt een fragment voor uit de televisiequiz 'I've got a secret' waarin we de adolescente Ray Kurzweil niet onverdienstelijk op de piano een lied zien spelen. De panelleden moesten raden wat zijn ‘secret’ was. Uiteindelijk raadt één van de panelleden het: de muziek die Raymond (toen nog Raymond) gespeeld heeft, is niet door hem gecomponeerd, maar door een computerprogramma dat hij zelf geschreven heeft.
Vader Kurzweil kunnen we dus een driedimensionaal beeld verschaffen, we kunnen zijn stem opnieuw tot leven wekken en we zijn zonder moeiteloos in staat om de man nieuwe teksten te laten produceren en we kunnen hem zelfs nieuwe muziek laten componeren. Kunnen we hem ook een heel nieuw lichaam verschaffen? In 3D? Waarom niet. Het is Ray Kurzweil zelf die in 2001 zijn eigen virtuele Avatar, genaamd Ramona, een vrouwelijke rock star, in het openbaar vertoonde. Ramona is nog steeds actief op de website van Ray Kurzweil.
Met andere woorden: aan alle voorwaarden is voldaan om een virtuele Frederick Kurzweil tot leven te wekken. Ray Kurzweil weet dat het kan, hij heeft zelf in niet geringe aan een groot aantal van die voorwaarden voldaan. De vraag is: wat let hem om definitief aan de slag te gaan?
maandag 7 december 2009
De gevaren van de ov-chipkaart voor treinreizigers
Brenno de Winter publiceert op webwereld een overzicht van de 25 problemen die zich met de ov-chipkaart voordoen. Maar het is, weet ik uit eigen ervaring, erger dan dat.
Een paar weken geleden zat ik met mijn ov-chipkaart, die tevens mijn voordeelurenabonnementskaart is, in de trein van Alkmaar naar Amsterdam. De conducteur wilde mijn voordeelurenkaart zien. Ik gaf hem mijn ov-chipkaart in de terechte veronderstelling dat in regel was wat mijn voordeelurenkaart betrof. Dat bleek niet het geval.
Tot mijn verbazing bleek mijn voordeelurenkaart niet in orde te zijn.
Ik heb geluk gehad dat deze conducteur mij liet gaan. Voor hetzelfde geld had ik nog een fikse boete gekregen ook. Bij de balie van de NS in Amsterdam CS liet ik mijn gegevens controleren. Het duurde een eeuwigheid voordat die gegevens gecontroleerd waren, maar toen bleek dat de NS een vergissing had begaan door mijn voordeelurenabonnement niet te activeren op mijn ov-chipkaart.
Dan denk je toch dat de zich vergissende partij zijn eigen vergissing goed maakt?
Mooi niet. De baliemedewerker van de NS liet mij eerst een formulier invullen, waarna duidelijk werd dat zulk formulier niet ingevuld diende te worden. Mij zou een nieuwe kaart toegestuurd worden - waardoor eigenlijk duidelijk werd dat het niet zomaar mogelijk is om de gegevens op de kaart te wijzigen.
Maar die nieuwe kaart weigerde de NS naar mijn adres op te sturen. Ik moet die gaan ophalen op het station. Alsof ik zeeën van tijd heb en het leuk vind om weer maar eens een uur reistijd in te lassen naar het station om daar een half uur in de rij te staan om mijn nieuwe kaart op te halen. Het is doffe ellende met die ov-chipkaar.
Een paar weken geleden zat ik met mijn ov-chipkaart, die tevens mijn voordeelurenabonnementskaart is, in de trein van Alkmaar naar Amsterdam. De conducteur wilde mijn voordeelurenkaart zien. Ik gaf hem mijn ov-chipkaart in de terechte veronderstelling dat in regel was wat mijn voordeelurenkaart betrof. Dat bleek niet het geval.
Tot mijn verbazing bleek mijn voordeelurenkaart niet in orde te zijn.
Ik heb geluk gehad dat deze conducteur mij liet gaan. Voor hetzelfde geld had ik nog een fikse boete gekregen ook. Bij de balie van de NS in Amsterdam CS liet ik mijn gegevens controleren. Het duurde een eeuwigheid voordat die gegevens gecontroleerd waren, maar toen bleek dat de NS een vergissing had begaan door mijn voordeelurenabonnement niet te activeren op mijn ov-chipkaart.
Dan denk je toch dat de zich vergissende partij zijn eigen vergissing goed maakt?
Mooi niet. De baliemedewerker van de NS liet mij eerst een formulier invullen, waarna duidelijk werd dat zulk formulier niet ingevuld diende te worden. Mij zou een nieuwe kaart toegestuurd worden - waardoor eigenlijk duidelijk werd dat het niet zomaar mogelijk is om de gegevens op de kaart te wijzigen.
Maar die nieuwe kaart weigerde de NS naar mijn adres op te sturen. Ik moet die gaan ophalen op het station. Alsof ik zeeën van tijd heb en het leuk vind om weer maar eens een uur reistijd in te lassen naar het station om daar een half uur in de rij te staan om mijn nieuwe kaart op te halen. Het is doffe ellende met die ov-chipkaar.
vrijdag 27 november 2009
Ik heb buren die naast mij wonen
Vandaag zomaar gehoord van de man die voor mij was in de krantenwinkel:
'Ik heb mijn vrouw, eigenlijk mijn vriendin gewurgd.' Hij wijst naar een vrouw in de winkel. 'Die daar. Dat moest ik eigenlijk niet doen. Het mag niet van de politie. Wist je dat je daarvoor gevangenisstraf kunt krijgen? Sla jij je vrouw wel eens?'
Man van de krantenwinkel: 'Nee, Karel, ik sla geen vrouwen en dat moet jij ook niet doen.'
'Nee, eigenlijk niet. Ik kan maar beter wat zuiniger zijn op mijn vriendin. Ik heb buren die naast mij wonen, die moeten iets gehoord hebben. Want die hebben de politie gebeld. Nee, dat moest ik maar niet meer doen. Kom vrouw, we gaan.'
'Ik heb mijn vrouw, eigenlijk mijn vriendin gewurgd.' Hij wijst naar een vrouw in de winkel. 'Die daar. Dat moest ik eigenlijk niet doen. Het mag niet van de politie. Wist je dat je daarvoor gevangenisstraf kunt krijgen? Sla jij je vrouw wel eens?'
Man van de krantenwinkel: 'Nee, Karel, ik sla geen vrouwen en dat moet jij ook niet doen.'
'Nee, eigenlijk niet. Ik kan maar beter wat zuiniger zijn op mijn vriendin. Ik heb buren die naast mij wonen, die moeten iets gehoord hebben. Want die hebben de politie gebeld. Nee, dat moest ik maar niet meer doen. Kom vrouw, we gaan.'
woensdag 25 november 2009
Does god exist? I think: not yet!
Gisteren was Ray Kurzweil, Amerikaans uitvinder en onderwerp van de film Transcending Man aanwezig bij de vertoning van deze film in Tuschinski 1. Dit in het kader van IDFA. De laatste woorden die Kurzweil mag uitspreken op het einde van de film staan in de titel van dit blog:
'Does God exist? I think: not yet!'
Alleen over dat 'I think' ben ik niet zeker, maar over de strekking van deze zin wel. In het donker van de filmzaal heb ik uiteraard geen notities genomen, laat staan dat ik geluidsopnames zou hebben gemaakt.
Is Transcending Man een goede film?
Het is beslist de film die je wilt zien als je geïnteresseerd bent in leven en werken van Ray Kurzweil. In dat verband: de zaal zat afgeladen vol, hetgeen mij aangenaam verraste.
Geniet Kurzweil dan enige bekendheid in dit land?
Zijn enige in het Nederlands vertaalde boek 'The Age of Spiritual Machines' verscheen in 1999 bij de Vlaamse uitgeverij Lannoo onder de erg verkeerde titel 'Het tijdperk van de levende computers, wanneer computers slimmer worden dan mensen'. Dat boek is nooit herdrukt. Het verdween al ras in de ramsj bij de Slegte alwaar het momenteel is uitverkocht.
Over Transcending Man (mooie dubbelzinnige titel) heb ik mij zo nu en dan verbaasd. De regisseur heeft Kurzweil naar eigen zeggen gedurende ongeveer twee jaar mogen volgen. Op de voet en dat mag vrij letterlijk opgevat worden. Kurzweil reist en wandelt behoorlijk wat af in deze film.
De regisseur volgt hem zelfs tot in de slaapkamer.
Op een bepaald moment wordt de notoire uitgvinder gefilmd nadat hij de wekker heeft uitgezet en het bed uitstapt om zich vervolgens te douchen en te scheren. Kurzweil wordt tijdens het douchen niet rechtstreeks gefilmd, maar het scheren komt duidelijk in beeld.
Is dat wat ik had willen zien?
Ja en nee. Het is opvallend dat de filmmaker deze meest bejubelde, maar ook controversiële uitvinder op een bijzonder menselijke manier in beeld weet te brengen. Gaandeweg het kijken viel mij voor het eerst op hoe zachtzinnig de ogen van Ray Kurzweil zijn, hoe rustig hij zijn betoog houdt. Hij is niet drammerig. Het is, zoals mij gisteren ook weer bleek, toen ik hem aansprak, een bijzonder gemoedelijke man.
Kurzweil is echt aardig!
Het is niet zo moeilijk om kritiek te uiten op de filmatografische keuzes die de regisseur heeft gemaakt. Zo noemt hij in de aftiteling wel Aubrey de Brey, terwijl deze anti-aging specialist niet 1 keer in beeld komt. Waarom Aubrey de Brey niet en Anthony Robbins wel? Waarom Colin Powels wel en de kinderen van Ray Kurzweil niet?
Het blijft raadselachtig waarom deze filmmaker nu juist deze keuzes heeft gemaakt.
Ook de met groot succes door Kurzweil in samenwerking met Google en Nasa opgerichte Singularity University wordt niet 1 keer genoemd; terwijl het toch tot de allergrootste successen van Ray Kurzweil behoort dat naar aanleiding van zijn ideeëngoed grootheden zoals Google en Nasa zich hebben ingespannen om een post-graduate universiteit op te richten.
Deze universiteit is genoemd naar het boek 'The Singularity is near' uit 2005.
Van dit boek verscheen helaas geen Nederlandse vertaling. Het zij zo. Tegenstanders van Kurzweil, zoals Hugo de Garis, krijgen in deze film ruim baan om hun bezwaren tegen zijn ideeën te formuleren. Dat is aardig, maar het is niet genoeg.
Ik miste ook Terry Grossmann in deze film, de arts met wie Kurzweil toch maar liefst 2 boeken heeft geschreven over gezondheid. Te weten: 'Fantastic Voyage' uit 2004 en het dit jaar verschenen 'Transcend, Nine Steps to Living Well Forever'.
In mijn exemplaar van laatstgenoemde titel schreef Ray Kurzweil overigens deze opdracht voor mij: 'To Luc, Keep on transcending'. Ik was weer als een kind zo blij.
Wat ik ook gemist heb in Transcending Man is uitvoerige uitleg over Pattern Recognition. Naar mijn idee is dat de belangrijkste ingang tot leven en werken van Kurzweil. Vrijwel al zijn uitvindingen zijn terug te voeren op een grondige kennis van menselijke pattern recognition die Kurzweil vertaald heeft in computerprogramma's.
Kurzweil bevestigde tijdens het vragenuurtje na afloop van de film dat hij werkt aan een nieuw boek waarvan de werktitel luidt: 'How the mind works & How to build one'. Daarmee kreeg hij de lachers op zijn hand.
Jammer genoeg vergat Kurzweil aan te kondigen dat hij ook werkt aan een film die de titel zal dragen van het boek dat hij in 2005 publiceerde: 'The Singularity is Near'. Maar misschien was het wel kiesheid van zijn kant om zijn eigen film in wording niet te noemen bij de promotie van de film over zijn eigen leven en werken.
'Does God exist? I think: not yet!'
Alleen over dat 'I think' ben ik niet zeker, maar over de strekking van deze zin wel. In het donker van de filmzaal heb ik uiteraard geen notities genomen, laat staan dat ik geluidsopnames zou hebben gemaakt.
Is Transcending Man een goede film?
Het is beslist de film die je wilt zien als je geïnteresseerd bent in leven en werken van Ray Kurzweil. In dat verband: de zaal zat afgeladen vol, hetgeen mij aangenaam verraste.
Geniet Kurzweil dan enige bekendheid in dit land?
Zijn enige in het Nederlands vertaalde boek 'The Age of Spiritual Machines' verscheen in 1999 bij de Vlaamse uitgeverij Lannoo onder de erg verkeerde titel 'Het tijdperk van de levende computers, wanneer computers slimmer worden dan mensen'. Dat boek is nooit herdrukt. Het verdween al ras in de ramsj bij de Slegte alwaar het momenteel is uitverkocht.
Over Transcending Man (mooie dubbelzinnige titel) heb ik mij zo nu en dan verbaasd. De regisseur heeft Kurzweil naar eigen zeggen gedurende ongeveer twee jaar mogen volgen. Op de voet en dat mag vrij letterlijk opgevat worden. Kurzweil reist en wandelt behoorlijk wat af in deze film.
De regisseur volgt hem zelfs tot in de slaapkamer.
Op een bepaald moment wordt de notoire uitgvinder gefilmd nadat hij de wekker heeft uitgezet en het bed uitstapt om zich vervolgens te douchen en te scheren. Kurzweil wordt tijdens het douchen niet rechtstreeks gefilmd, maar het scheren komt duidelijk in beeld.
Is dat wat ik had willen zien?
Ja en nee. Het is opvallend dat de filmmaker deze meest bejubelde, maar ook controversiële uitvinder op een bijzonder menselijke manier in beeld weet te brengen. Gaandeweg het kijken viel mij voor het eerst op hoe zachtzinnig de ogen van Ray Kurzweil zijn, hoe rustig hij zijn betoog houdt. Hij is niet drammerig. Het is, zoals mij gisteren ook weer bleek, toen ik hem aansprak, een bijzonder gemoedelijke man.
Kurzweil is echt aardig!
Het is niet zo moeilijk om kritiek te uiten op de filmatografische keuzes die de regisseur heeft gemaakt. Zo noemt hij in de aftiteling wel Aubrey de Brey, terwijl deze anti-aging specialist niet 1 keer in beeld komt. Waarom Aubrey de Brey niet en Anthony Robbins wel? Waarom Colin Powels wel en de kinderen van Ray Kurzweil niet?
Het blijft raadselachtig waarom deze filmmaker nu juist deze keuzes heeft gemaakt.
Ook de met groot succes door Kurzweil in samenwerking met Google en Nasa opgerichte Singularity University wordt niet 1 keer genoemd; terwijl het toch tot de allergrootste successen van Ray Kurzweil behoort dat naar aanleiding van zijn ideeëngoed grootheden zoals Google en Nasa zich hebben ingespannen om een post-graduate universiteit op te richten.
Deze universiteit is genoemd naar het boek 'The Singularity is near' uit 2005.
Van dit boek verscheen helaas geen Nederlandse vertaling. Het zij zo. Tegenstanders van Kurzweil, zoals Hugo de Garis, krijgen in deze film ruim baan om hun bezwaren tegen zijn ideeën te formuleren. Dat is aardig, maar het is niet genoeg.
Ik miste ook Terry Grossmann in deze film, de arts met wie Kurzweil toch maar liefst 2 boeken heeft geschreven over gezondheid. Te weten: 'Fantastic Voyage' uit 2004 en het dit jaar verschenen 'Transcend, Nine Steps to Living Well Forever'.
In mijn exemplaar van laatstgenoemde titel schreef Ray Kurzweil overigens deze opdracht voor mij: 'To Luc, Keep on transcending'. Ik was weer als een kind zo blij.
Wat ik ook gemist heb in Transcending Man is uitvoerige uitleg over Pattern Recognition. Naar mijn idee is dat de belangrijkste ingang tot leven en werken van Kurzweil. Vrijwel al zijn uitvindingen zijn terug te voeren op een grondige kennis van menselijke pattern recognition die Kurzweil vertaald heeft in computerprogramma's.
Kurzweil bevestigde tijdens het vragenuurtje na afloop van de film dat hij werkt aan een nieuw boek waarvan de werktitel luidt: 'How the mind works & How to build one'. Daarmee kreeg hij de lachers op zijn hand.
Jammer genoeg vergat Kurzweil aan te kondigen dat hij ook werkt aan een film die de titel zal dragen van het boek dat hij in 2005 publiceerde: 'The Singularity is Near'. Maar misschien was het wel kiesheid van zijn kant om zijn eigen film in wording niet te noemen bij de promotie van de film over zijn eigen leven en werken.
dinsdag 6 oktober 2009
Ray Kurzweil kondigt nieuw boek aan over The Mind
Naar het boek 'The Singularity is Near, When Humans Transcend Biology' van de Amerikaanse uitvinder Ray Kurzweil (Penguin, 2005) is de zogenaamde Singularity Summit genoemd, maar ook de Singularity University, opgericht door Nasa en Google.
Op zijn Singularity Keynote van 3 oktober jongstleden kondigde Kurzweil een nieuw boek aan dat zal verschijnen onder de voorlopige (?) titel:
'How the Mind Works and How to Build One'.
Aangekondigd wordt dat het boek wordt uitgegeven door Viking Press in 2011. Benieuwd in welke mate het boek voortbouwt op vergelijkbare titels van Marvin Minksy 'The Society of Mind' en van Steven Pinker 'How the Mind works'.
Voor Kurzweil wordt het zijn zesde titel na achtereenvolgens gepubliceerd te hebben 'The Age of Intelligent Machines' (in 1990), 'The 10% Solution for a Healthy Life' (in 1993), 'The Age of Spiritual Machines' (in 1999), 'Fantastic Voyage' samen met Terry Grossman (in 2004), 'The Singularity is Near' (in 2005) en tot slot 'Transcend', opnieuw met Terry Grossman *in 2009).
Op zijn Singularity Keynote van 3 oktober jongstleden kondigde Kurzweil een nieuw boek aan dat zal verschijnen onder de voorlopige (?) titel:
'How the Mind Works and How to Build One'.
Aangekondigd wordt dat het boek wordt uitgegeven door Viking Press in 2011. Benieuwd in welke mate het boek voortbouwt op vergelijkbare titels van Marvin Minksy 'The Society of Mind' en van Steven Pinker 'How the Mind works'.
Voor Kurzweil wordt het zijn zesde titel na achtereenvolgens gepubliceerd te hebben 'The Age of Intelligent Machines' (in 1990), 'The 10% Solution for a Healthy Life' (in 1993), 'The Age of Spiritual Machines' (in 1999), 'Fantastic Voyage' samen met Terry Grossman (in 2004), 'The Singularity is Near' (in 2005) en tot slot 'Transcend', opnieuw met Terry Grossman *in 2009).
woensdag 23 september 2009
Kan vertalers te vertrouwen - en dat is het beste?
Door Rhodri Marsden
Woensdag 23 september 2009
Welke online vertaler heeft de beste baan? Een pagina van de tekst in een niet-identificeerbare taal geeft weinig problemen voor de moderne web junkie met weinig kennis van het Frans.
Een paar klikken, en die pagina kan eenvoudig worden weergegeven in hun moedertaal - mits zei tong is niet de duistere Aboriginal dialect van Enindhilyagwa. Yahoois Babelfish, Microsoftis Bing Translator en Google Language Tools wedijveren om de macht binnen de sfeer, strijd om te stoppen met een eenvoudig idee-, uitgedrukt als "u uw handen nemen van mijn vrouw" van verlies van belangrijke nuances en om "bied ik u de hand van mijn vrouw."
Recente ontwikkelingen in de machine translation hebben ongelooflijk zijn. De gebruikte methoden door de grote drie diensten te interpreteren taal rekenen op een enorme winkel van vertaalde tekst (Google, bijvoorbeeld, heeft zijn stash uit VN documenten in het Arabisch, Chinees, Engels, Frans, Russisch en Spaans) en als computers sneller, goedkoper en ruim, vertalingen te verbeteren.
Ondanks dit, zijn ze nog altijd slechts hulpmiddelen zijn ontworpen om te communiceren de kern van iets, je zou hebben verkregen resultaten onbevredigend als je er een gebruikt voor het binden van een zakelijke overeenkomst, en de rampzalige resultaten als je verleidelijke taal ingevoerd in het gebruik en de uiteindelijke tekst op een internet dating site. Maar je ziet nog steeds een zekere mate van misplaatst vertrouwen in deze diensten. Je ziet ze te gebruiken journalisten te beknibbelen eerder dan iemand bellen die daadwerkelijk de taal in kwestie spreekt.
Widgets waarmee web-ontwerpers automatisch te "vertalen" het even welke website ze aan werken zijn een verschrikkelijk idee - je alleen maar te kijken naar sites waarvan de tekst heeft uiteraard zijn gevoed door een, mijn persoonlijke favoriet is olympicprague.net, een blog ter ondersteuning van Praag's is mislukt bod op de Olympische Spelen 2016, die de immemorable zin bevat: "Geen andere Tsjechische het zo hoog te herinneren aan wagenmaker. Dank je, heb je grote verspreider sport werd een top maarschalk president Tomáše Garrigua Masaryka, gaat alles net als na staalwol. "
Maar welke dienst het beste is? Wel, Google's uitweg voor in termen van het aantal ondersteunde talen (51, tegenover 20 voor Bing en 13 voor Yahoo) en, te oordelen naar een vluchtige onderzoek van een vertaling van de top verhaal bij Liberation vandaag, Google vooruit op kwaliteit, ook. Maar er zijn interessante ontwikkelingen te voet elders; check out de recente demo van Sakhr Mobile van hun real-time spraak vertaling tussen Engels en Arabisch dat alleen gebruik maakt van een iPhoneOp bit.ly / arabictrans. Niet zeker of zij kon helpen met delicate politieke onderhandelingen in de Midden-Oosten, Maar zeker kunnen helpen een taxichauffeur krijgt u naar de top.
- Rhodri Marsden
Woensdag 23 september 2009
Welke online vertaler heeft de beste baan? Een pagina van de tekst in een niet-identificeerbare taal geeft weinig problemen voor de moderne web junkie met weinig kennis van het Frans.
Een paar klikken, en die pagina kan eenvoudig worden weergegeven in hun moedertaal - mits zei tong is niet de duistere Aboriginal dialect van Enindhilyagwa. Yahoois Babelfish, Microsoftis Bing Translator en Google Language Tools wedijveren om de macht binnen de sfeer, strijd om te stoppen met een eenvoudig idee-, uitgedrukt als "u uw handen nemen van mijn vrouw" van verlies van belangrijke nuances en om "bied ik u de hand van mijn vrouw."
Recente ontwikkelingen in de machine translation hebben ongelooflijk zijn. De gebruikte methoden door de grote drie diensten te interpreteren taal rekenen op een enorme winkel van vertaalde tekst (Google, bijvoorbeeld, heeft zijn stash uit VN documenten in het Arabisch, Chinees, Engels, Frans, Russisch en Spaans) en als computers sneller, goedkoper en ruim, vertalingen te verbeteren.
Ondanks dit, zijn ze nog altijd slechts hulpmiddelen zijn ontworpen om te communiceren de kern van iets, je zou hebben verkregen resultaten onbevredigend als je er een gebruikt voor het binden van een zakelijke overeenkomst, en de rampzalige resultaten als je verleidelijke taal ingevoerd in het gebruik en de uiteindelijke tekst op een internet dating site. Maar je ziet nog steeds een zekere mate van misplaatst vertrouwen in deze diensten. Je ziet ze te gebruiken journalisten te beknibbelen eerder dan iemand bellen die daadwerkelijk de taal in kwestie spreekt.
Widgets waarmee web-ontwerpers automatisch te "vertalen" het even welke website ze aan werken zijn een verschrikkelijk idee - je alleen maar te kijken naar sites waarvan de tekst heeft uiteraard zijn gevoed door een, mijn persoonlijke favoriet is olympicprague.net, een blog ter ondersteuning van Praag's is mislukt bod op de Olympische Spelen 2016, die de immemorable zin bevat: "Geen andere Tsjechische het zo hoog te herinneren aan wagenmaker. Dank je, heb je grote verspreider sport werd een top maarschalk president Tomáše Garrigua Masaryka, gaat alles net als na staalwol. "
Maar welke dienst het beste is? Wel, Google's uitweg voor in termen van het aantal ondersteunde talen (51, tegenover 20 voor Bing en 13 voor Yahoo) en, te oordelen naar een vluchtige onderzoek van een vertaling van de top verhaal bij Liberation vandaag, Google vooruit op kwaliteit, ook. Maar er zijn interessante ontwikkelingen te voet elders; check out de recente demo van Sakhr Mobile van hun real-time spraak vertaling tussen Engels en Arabisch dat alleen gebruik maakt van een iPhoneOp bit.ly / arabictrans. Niet zeker of zij kon helpen met delicate politieke onderhandelingen in de Midden-Oosten, Maar zeker kunnen helpen een taxichauffeur krijgt u naar de top.
- Rhodri Marsden
het eeuwige leven volgens Ray Kurzweil
Over gezondheid schreef de Amerikaanse uitvinder Ray Kurzweil 3 boeken, te weten:
1. The 10 % Solution for a healthy life.
2. Fantastic Voyage, samen met Terry Grossman.
3. Transcend, eveneens met Terry Grossman.
Vandaag woensdag 23 september wordt Kurzweil uitvoerig geciteerd in met name de Engelse pers. De directe aanleiding is mij niet duidelijk.
2. Fantastic Voyage, samen met Terry Grossman.
3. Transcend, eveneens met Terry Grossman.
Vandaag woensdag 23 september wordt Kurzweil uitvoerig geciteerd in met name de Engelse pers. De directe aanleiding is mij niet duidelijk.
Wat hij zegt is in grote lijnen terug te voeren op de inhoud van zijn laatste boek: Transcend.
In Transcend gaat Kurzweil uit van de aanname dat de medische wetenschap als gevolg van het ontrafelen van het menselijk genoom in 2003 veranderd is in een informatietechnologie.
Daardoor is de medische wetenschap onderhevig aan de exponentiële groei die eigen is aan de technologische vooruitgang.
Volgens Kurzweil zijn de gevolgen verstrekkend.
Hij beweert onder meer dat we in theorie het eeuwige leven kunnen bereiken over hooguit 20 jaar.
We zullen dan in staat zijn, dankzij nanotechnologie, om een kwartier lang te lopen zonder adem te halen, of om vier uur onder water te verblijven zonder duikapparatuur.
Nanobotjes zullen dit mogelijk maken.
Dat zijn minuscuul kleine robotjes, dermate klein dat ze de grootte van een bloedcel aannemen,
en als dusdanig ook geïnjecteerd worden in de bloedbaan.
Daar zullen ze de eigenschappen van rode bloedcellen overnemen,
maar - aldus Kurzweil - tientallen keren meer efficiënt dan onze lichaamseigen bloedcellen.
donderdag 27 augustus 2009
Lebowski
Ik zou nog terugkomen op de najaarsaanbieding van Lebowski Uitgevers.
Lebowski is wellicht één van de meest geheimzinnige en intrigerende literaire uitgevers van dit moment.
Hieronder heb ik een scan geplaatst van hun deelcatalogus:
de Urban Culture Catalogus
Overtuigende vormgeving, eigenzinnige titelkeuze ... het klopt allemaal.
In deze catalogus wordt werk aangekondigd van Banksy - 'met Damien Hirst de meest spraakmakende hedendaagse Engelse kunstenaar'. 'Het probleem met graffiti is dat er niet genoeg van is. Veel huizen en gebouwen knappen er enorm van op.'
In het verlengde daarvan van Hugo Kaagman Stencil King, een overzichtswerk van deze 'pionier op het gebied van street art'.
Tot slot (zie afbeelding hieronder) van Jon Naar en Norman Mailer The Faith of Graffiti.
Wordt niet eens vertaald. Lebowski heeft de exclusieve vertegenwoordiging van deze titel voor Nederland en Vlaanderen.
Lebowski is wellicht één van de meest geheimzinnige en intrigerende literaire uitgevers van dit moment.
Hieronder heb ik een scan geplaatst van hun deelcatalogus:
de Urban Culture Catalogus
Overtuigende vormgeving, eigenzinnige titelkeuze ... het klopt allemaal.
In deze catalogus wordt werk aangekondigd van Banksy - 'met Damien Hirst de meest spraakmakende hedendaagse Engelse kunstenaar'. 'Het probleem met graffiti is dat er niet genoeg van is. Veel huizen en gebouwen knappen er enorm van op.'
In het verlengde daarvan van Hugo Kaagman Stencil King, een overzichtswerk van deze 'pionier op het gebied van street art'.
Tot slot (zie afbeelding hieronder) van Jon Naar en Norman Mailer The Faith of Graffiti.
Wordt niet eens vertaald. Lebowski heeft de exclusieve vertegenwoordiging van deze titel voor Nederland en Vlaanderen.
donderdag 13 augustus 2009
A.F.Th. Van der Heijden maakt overstap naar De Bezige Bij
Het is vermoedelijk het meest opmerkelijke literaire nieuws van het jaar: de schrijver A.F.Th. van der Heijden stapt na dertig jaar trouw aan Uitgeverij Querido over naar Uitgeverij De Bezige Bij.
Het nieuws staat heel summier op de site van de Bezige Bij. All betrokkenen onthouden zich van commentaar. Querido betreurt de overstap. De Bezige Bij verheugt zich. A.F.Th. hult zich in stilzwijgen.
Wel is inmiddels duidelijk dat de eerste historische roman van Van der Heijden, De Ochtendgave, in de najaarsaanbieding 2009 van Querido aangekondigd om te verschijnen in oktober niet bij Querido, maar bij De Bezige Bij zal verschijnen.
Het Parool meent dat De Ochtendgave in september bij Querido zou verschijnen. Volgens de najaarsaanbieding van Querido zou dat niet eerder dan in oktober zou zijn. Of De Bezige Bij De Ochtendgave in september dan wel oktober uitgeeft is niet bekend gemaakt.
Waar de pers zich op dit moment zonder meer op kan verheugen is een tussentijdse aanbieding van De Bezige Bij. De Bij doet daar regelmatig aan. Vorige week nog werd in een apart schrijven aan de pers de verschijning bekend gemaakt van Een schreeuw om recht, de tragedie van het Palestijnse volk, oor voormalig minister-president Dries van Agt.
Die tussentijdse aanbieding zal uitsluitsel moeten bieden over de manier waarop De Bezige Bij het oeuvre van Van der Heijden gaat exploiteren.
Overigens merkt Het Parool terecht op dat er barstjes waren in de relatie tussen Querido en De Bezige Bij. Die waren ontstaan naar aanleiding van het feit dat Querido had nagelaten het 25-jarig jubileum van diens schrijverschap uitvoerig te vieren.
Het nieuws staat heel summier op de site van de Bezige Bij. All betrokkenen onthouden zich van commentaar. Querido betreurt de overstap. De Bezige Bij verheugt zich. A.F.Th. hult zich in stilzwijgen.
Wel is inmiddels duidelijk dat de eerste historische roman van Van der Heijden, De Ochtendgave, in de najaarsaanbieding 2009 van Querido aangekondigd om te verschijnen in oktober niet bij Querido, maar bij De Bezige Bij zal verschijnen.
Het Parool meent dat De Ochtendgave in september bij Querido zou verschijnen. Volgens de najaarsaanbieding van Querido zou dat niet eerder dan in oktober zou zijn. Of De Bezige Bij De Ochtendgave in september dan wel oktober uitgeeft is niet bekend gemaakt.
Waar de pers zich op dit moment zonder meer op kan verheugen is een tussentijdse aanbieding van De Bezige Bij. De Bij doet daar regelmatig aan. Vorige week nog werd in een apart schrijven aan de pers de verschijning bekend gemaakt van Een schreeuw om recht, de tragedie van het Palestijnse volk, oor voormalig minister-president Dries van Agt.
Die tussentijdse aanbieding zal uitsluitsel moeten bieden over de manier waarop De Bezige Bij het oeuvre van Van der Heijden gaat exploiteren.
Overigens merkt Het Parool terecht op dat er barstjes waren in de relatie tussen Querido en De Bezige Bij. Die waren ontstaan naar aanleiding van het feit dat Querido had nagelaten het 25-jarig jubileum van diens schrijverschap uitvoerig te vieren.
dinsdag 11 augustus 2009
Over Kurzweil, de voorspellingen, de flaters en de omissies
Op mijn weblog heb ik (on-)regelmatig geschreven over de toekomstvoorspellingen van de Amerikaanse schrijver en uitvinder Ray Kurzweil. Over het algemeen stel ik met betrekking tot zijn voorspellingen vast dat de onderliggende trend – exponentiële groei van de technologische vooruitgang – onmiskenbaar klopt.
Dat neemt niet weg dat Kurzweil, hoe accuraat zijn voorspellingen ook vaak blijken te zijn, zich regelmatig genoeg vergist. In Amerika woedt daarover een redelijk fel debat.
Dat neemt overigens niet weg dat Google en Nasa op basis van zijn ideeën de Singularity University hebben opgericht. Maar dat terzijde.
De eerste vergissing die Kurzweil mijns inziens maakt, is te denken dat technologieën die het wasdom hebben bereikt om die reden ook massaal gebruikt zullen worden. Zo voorspelde hij in 1999 dat in het jaar 2009 het gebruik van spraakherkenning massaal zou plaatsvinden.
Niets is minder waar.
Kurzweil en ik hebben daarover gecorrespondeerd. Zijn reactie? ‘Ik zit er maar een paar jaar naast. Dat is toch niet slecht?’
Het tweede grote probleem met zijn voorspellingen zijn de omissies. Net zoals Stanley Kubrick en Arthur C. Clarke voor de film ‘2001: a Space Odyssey’ niet hadden voorzien dat computers niet alleen veel krachtiger, maar ook vele malen kleiner zouden worden, zo heeft Kurzweil niet voorzien dat we massaal gebruik zouden maken van TomTomachtige navigatiesystemen.
Één van de voorspellingen die Kurzweil in 1999 gedaan heeft, in ‘The Age of Spiritual Machines’ is dat ‘warfare’ vrijwel zonder grondtroepen gevoerd kan worden. Dat zou je toch niet helemaal denken als je de oorlogen in Afghanistan en Irak onder de loep legt. Voorspellingen kunnen dus ook faliekant fout zijn.
Toch blijft er heel veel over dat verbazingwekkend accuraat blijkt te zijn. Kurzweil zelf meende in mei van dit jaar een redacteur van Newsweek van repliek te moeten dienen. Ik citeer zijn ingezonden brief, die mij pas vandaag onder ogen kwam, hieronder volledig.
Letters to the EditorLetters@newsweek.com
Newsweek251 W. 57th St.New York, NY 10019
Re: I, Robot, One Man’s Quest to Become a Computer, Newsweek, May 25, 2009
Dear Editor:
I appreciate your bringing my ideas to your readership. However, there are numerous inaccuracies and misrepresentations in Daniel Lyons’ story. For example, of the many accurate predictions for the year 2009 that I wrote in my book The Age of Spiritual Machines, written in the late 1990s, only three are listed in the sidebar “Kurzweil’s Crystal Ball” while a larger number are listed as “false.” Of these “false” predictions, a number are in fact true, and others are only a few years away. For example, “Computers will be commonly embedded in clothing and jewelry” is listed as false. When I wrote this prediction, portable computers were large heavy devices carried under your arm. Today they are indeed embedded in shirt pockets, jacket pockets, and hung from belt loops. Colorful iPod nano models are worn on blouses as jewelry pins, health monitors are woven into undergarments, there are now computers in hearing aids, and there are many other examples. “Most portable computers will not have keyboards” is listed as “False.” When I wrote this, every portable computer had an (alphanumeric) keyboard. Today the majority of portable computers such as MP3 players, cameras, phones, game players and many other varieties do not have keyboards. The full quote of my prediction makes it clear that I am referring to computerized devices that “make phone calls, access the web, monitor body functions, provide directions, and provide a variety of other services.”“The deaf will commonly use portable speech-to-text machines to ‘hear’ what others are saying” is not true today, but sophisticated voice-recognition software that works on anyone’s voice is in wide use (using my own technologies) and speech recognition suitable for use by the deaf are technically feasible now and expected on the market in the near future. Lyons cites my prediction that “by 2009 a top supercomputer would be capable of performing 20 petaflops (quadrillion operations per second)” and dismisses my contention that this and a couple of other predictions are “off by a few years” saying they are “not just a little bit wrong, but wildly, laughably wrong.” Yet IBM’s 20 petaflop Sequoia supercomputer is already under construction and IBM has announced that it will begin operation in 2012. Lyons dismisses my accurate prediction (written in the mid to late 1980s) of a world web of computing and communications ubiquitously tying together people with each other and with vast information resources. He writes “But hold on a minute. Who didn’t think the Internet was going to catch on?” The answer is virtually everyone. I wrote this when the entire U.S. defense budget could only tie together a few thousand scientists with the Arpanet. My prediction was considered very radical at the time that I made it just as many of my predictions are regarded today. It is typical that when my predictions become true, people write that they were always obvious. Regarding the dangers of technology, Lyons writes, “But Kurzweil is having none of that – he thinks the ‘man-machine civilization’ is going to be wonderful. He doesn’t argue. He just sits there smiling.” That’s a total misrepresentation. Extensive portions of my recent books and many of my speeches are devoted to what I describe as “the intertwined promise versus peril” of new technology. Bill Joy’s famous cover story in WIRED on the dire dangers of new technologies was based, as he states at the beginning of his article, on my book The Age of Spiritual Machines. I’m not just sitting here smiling, but have worked extensively with the Army and other organizations on developing defenses against abuse of biotechnology and other advanced technologies. Lyons writes “[Ray] has no doubt. None. He is utterly, completely 100 percent sure that he is going to live forever….He is absolutely certain about this. Nothing can talk him out of it.” This is also a complete misquote. He asked me that question and I responded that I felt I had a good chance of living long enough to get to the point where we have technologies that will radically extend human longevity, but that it was by no means certain, that I could get a disease tomorrow for which we have no answer. Lyons and I were together recently for one of the premiere screenings of Transcendent Man, the movie about my life and ideas, at the Tribeca Film Festival. I express this uncertainty very clearly in the concluding part of that movie.As the article makes clear, I welcome critics and constructive debate, but all too often this dialogue is marred by extensive misquotes and misrepresentations of what I have actually said and written.
Sincerely,Ray Kurzweil
Dat neemt niet weg dat Kurzweil, hoe accuraat zijn voorspellingen ook vaak blijken te zijn, zich regelmatig genoeg vergist. In Amerika woedt daarover een redelijk fel debat.
Dat neemt overigens niet weg dat Google en Nasa op basis van zijn ideeën de Singularity University hebben opgericht. Maar dat terzijde.
De eerste vergissing die Kurzweil mijns inziens maakt, is te denken dat technologieën die het wasdom hebben bereikt om die reden ook massaal gebruikt zullen worden. Zo voorspelde hij in 1999 dat in het jaar 2009 het gebruik van spraakherkenning massaal zou plaatsvinden.
Niets is minder waar.
Kurzweil en ik hebben daarover gecorrespondeerd. Zijn reactie? ‘Ik zit er maar een paar jaar naast. Dat is toch niet slecht?’
Het tweede grote probleem met zijn voorspellingen zijn de omissies. Net zoals Stanley Kubrick en Arthur C. Clarke voor de film ‘2001: a Space Odyssey’ niet hadden voorzien dat computers niet alleen veel krachtiger, maar ook vele malen kleiner zouden worden, zo heeft Kurzweil niet voorzien dat we massaal gebruik zouden maken van TomTomachtige navigatiesystemen.
Één van de voorspellingen die Kurzweil in 1999 gedaan heeft, in ‘The Age of Spiritual Machines’ is dat ‘warfare’ vrijwel zonder grondtroepen gevoerd kan worden. Dat zou je toch niet helemaal denken als je de oorlogen in Afghanistan en Irak onder de loep legt. Voorspellingen kunnen dus ook faliekant fout zijn.
Toch blijft er heel veel over dat verbazingwekkend accuraat blijkt te zijn. Kurzweil zelf meende in mei van dit jaar een redacteur van Newsweek van repliek te moeten dienen. Ik citeer zijn ingezonden brief, die mij pas vandaag onder ogen kwam, hieronder volledig.
Letters to the EditorLetters@newsweek.com
Newsweek251 W. 57th St.New York, NY 10019
Re: I, Robot, One Man’s Quest to Become a Computer, Newsweek, May 25, 2009
Dear Editor:
I appreciate your bringing my ideas to your readership. However, there are numerous inaccuracies and misrepresentations in Daniel Lyons’ story. For example, of the many accurate predictions for the year 2009 that I wrote in my book The Age of Spiritual Machines, written in the late 1990s, only three are listed in the sidebar “Kurzweil’s Crystal Ball” while a larger number are listed as “false.” Of these “false” predictions, a number are in fact true, and others are only a few years away. For example, “Computers will be commonly embedded in clothing and jewelry” is listed as false. When I wrote this prediction, portable computers were large heavy devices carried under your arm. Today they are indeed embedded in shirt pockets, jacket pockets, and hung from belt loops. Colorful iPod nano models are worn on blouses as jewelry pins, health monitors are woven into undergarments, there are now computers in hearing aids, and there are many other examples. “Most portable computers will not have keyboards” is listed as “False.” When I wrote this, every portable computer had an (alphanumeric) keyboard. Today the majority of portable computers such as MP3 players, cameras, phones, game players and many other varieties do not have keyboards. The full quote of my prediction makes it clear that I am referring to computerized devices that “make phone calls, access the web, monitor body functions, provide directions, and provide a variety of other services.”“The deaf will commonly use portable speech-to-text machines to ‘hear’ what others are saying” is not true today, but sophisticated voice-recognition software that works on anyone’s voice is in wide use (using my own technologies) and speech recognition suitable for use by the deaf are technically feasible now and expected on the market in the near future. Lyons cites my prediction that “by 2009 a top supercomputer would be capable of performing 20 petaflops (quadrillion operations per second)” and dismisses my contention that this and a couple of other predictions are “off by a few years” saying they are “not just a little bit wrong, but wildly, laughably wrong.” Yet IBM’s 20 petaflop Sequoia supercomputer is already under construction and IBM has announced that it will begin operation in 2012. Lyons dismisses my accurate prediction (written in the mid to late 1980s) of a world web of computing and communications ubiquitously tying together people with each other and with vast information resources. He writes “But hold on a minute. Who didn’t think the Internet was going to catch on?” The answer is virtually everyone. I wrote this when the entire U.S. defense budget could only tie together a few thousand scientists with the Arpanet. My prediction was considered very radical at the time that I made it just as many of my predictions are regarded today. It is typical that when my predictions become true, people write that they were always obvious. Regarding the dangers of technology, Lyons writes, “But Kurzweil is having none of that – he thinks the ‘man-machine civilization’ is going to be wonderful. He doesn’t argue. He just sits there smiling.” That’s a total misrepresentation. Extensive portions of my recent books and many of my speeches are devoted to what I describe as “the intertwined promise versus peril” of new technology. Bill Joy’s famous cover story in WIRED on the dire dangers of new technologies was based, as he states at the beginning of his article, on my book The Age of Spiritual Machines. I’m not just sitting here smiling, but have worked extensively with the Army and other organizations on developing defenses against abuse of biotechnology and other advanced technologies. Lyons writes “[Ray] has no doubt. None. He is utterly, completely 100 percent sure that he is going to live forever….He is absolutely certain about this. Nothing can talk him out of it.” This is also a complete misquote. He asked me that question and I responded that I felt I had a good chance of living long enough to get to the point where we have technologies that will radically extend human longevity, but that it was by no means certain, that I could get a disease tomorrow for which we have no answer. Lyons and I were together recently for one of the premiere screenings of Transcendent Man, the movie about my life and ideas, at the Tribeca Film Festival. I express this uncertainty very clearly in the concluding part of that movie.As the article makes clear, I welcome critics and constructive debate, but all too often this dialogue is marred by extensive misquotes and misrepresentations of what I have actually said and written.
Sincerely,Ray Kurzweil
zaterdag 8 augustus 2009
Het zijn slechte mensen, maar het zijn onze slechte mensen
Eén van de interessantste aanbiedingsbrochures voor dit najaar komt van Lebowski Uitgevers, geleid door Oscar van Gelderen.
Lebowski heeft zijn aanbieding verdeeld over 5 brochures en flyers.
Het zijn vormtechnisch en inhoudelijk de meest verzorgde en verrassende aanbiedingen die ik dit najaar onder ogen kreeg.
Lebowski komt met een veelbelovende serie Crime Classics.
Daarin zullen onder meer verschijnen:
Public Enemies (zie afbeelding) van Bryan Burrough, verfilmd door Michael Man met onder anderen Johnny Depp.
Wiseguy van Nicholas Pileggi, alreeds verfilmd, magistraal zelfs, door Martin Scorsese, als Goodfellas met onder anderen Robert de Niro, Joe Pesci en Ray Liotta.
Casino, opnieuw van Nicholas Pileggi en andermaal, onder deze titel, verfilmd door Martin Scorsese met opnieuw Robert de Niro en Joe Pesci naast Sharon Stone in de belangrijkste rollen.
Donnie Brasco van Joey Pistone, verfilmd, natuurlijk, met opnieuw Johnny Depp en Al Pacino in de hoofdrollen.
Persoonlijk kijk ik uit naar De Lokvogel van Stefan Aust, die eerder succes boekte met Het Baader Meinhof Complex. Maar al bij al ziet deze deelaanbieding van Lebowski Uitgevers er bijzonder veelbelovend uit.
Later meer.
Lebowski heeft zijn aanbieding verdeeld over 5 brochures en flyers.
Het zijn vormtechnisch en inhoudelijk de meest verzorgde en verrassende aanbiedingen die ik dit najaar onder ogen kreeg.
Lebowski komt met een veelbelovende serie Crime Classics.
Daarin zullen onder meer verschijnen:
Public Enemies (zie afbeelding) van Bryan Burrough, verfilmd door Michael Man met onder anderen Johnny Depp.
Wiseguy van Nicholas Pileggi, alreeds verfilmd, magistraal zelfs, door Martin Scorsese, als Goodfellas met onder anderen Robert de Niro, Joe Pesci en Ray Liotta.
Casino, opnieuw van Nicholas Pileggi en andermaal, onder deze titel, verfilmd door Martin Scorsese met opnieuw Robert de Niro en Joe Pesci naast Sharon Stone in de belangrijkste rollen.
Donnie Brasco van Joey Pistone, verfilmd, natuurlijk, met opnieuw Johnny Depp en Al Pacino in de hoofdrollen.
Persoonlijk kijk ik uit naar De Lokvogel van Stefan Aust, die eerder succes boekte met Het Baader Meinhof Complex. Maar al bij al ziet deze deelaanbieding van Lebowski Uitgevers er bijzonder veelbelovend uit.
Later meer.
Ik ben een uitgever die altijd opvalt
De afgelopen dagen – weken? – heb ik uit pure nieuwsgierigheid de najaarsaanbiedingen van diverse, belangrijke en minder belangrijke, nieuwe en oudere uitgevershuizen doorgenomen. Op dit weblog heb ik daarover verslag uitgebracht. Voor zover ik daar zin in had.
Eerst vandaag ben ik in het bezit gekomen van de najaarsaanbieding van de ‘Dutch Media Uitgevers’, een belachelijke naam. Zij hadden zich voor hetzelfde geld net zo goed ‘Les Pays-Bas Media Uitgevers’ kunnen noemen. De ene naam is niet minder onnozel dan de andere.
Waar halen ze het vandaan?
Neem het van mij aan: de Dutch Media Uitgevers, onder welks apert idioot Angelsaksisch paraplu verschillende uitgevershuizen schuil gaan, geeft niet 1, ik herhaal: niet 1 enkele titel uit in het Engels. Sterker nog: de boeken die door de verschillende uitgevers van de Dutch Media Uitgevers uitgegeven worden, kennen geen enkele vorm van distributie buiten Nederland en Vlaanderen om. Excusez-moi le mot: buiten The Netherlands of zo u wil: Les Pays-Bas en buiten Dutch Speaking Belgium of zo u wil: Les Flandres valt geen boek van de Dutch Media Uitgevers te bespeuren.
Tot de Dutch Media Uitgevers behoort onder meer Lebowski Uitgevers, de uitgeverij van de voortvarende Oscar van Gelderen. Oscar heb ik begin jaren negentig leren kennen als een jonge snaak die omwille van zijn studie bij de Frederik Müller academie stage liep bij Uitgeverij Arena.
Het is dé grote verdienste geweest van wijlen Michel Vassallucci, destijds samen met Lex Spaans uitgever van uitgeverij Arena, dat hij het uitgeeftalent van Oscar van Gelderen in zo’n vroeg stadium heeft erkend. Op vriendelijk doch dringend verzoek van Michel Vassallucci en Lex Spaans heeft Oscar zijn studie gelaten voor wat die waard was, omdat beide heren de jonge Oscar nog tijdens zijn stage een vast dienstverband bij Uitgeverij Arena aanboden.
Uitgeverij Arena was aan het begin van de jaren negentig van vorige eeuw goed bekend om een tweetal redenen:
Omdat de uitgeverij van de roman ‘Zout op mijn huid’ van Benoîte Groult in geen tijd een monsteroplage van meer dan 300.000 exemplaren had weten te verkopen. (Ik zelf ben in het bezit van een zeventiende druk die in januari 1993 werd uitgegeven, terwijl de eerste druk dateert van mei 1990.)
Maar Uitgeverij Arena was destijds ook heel goed bekend door de bijzondere vormgeving van hun boeken, waarvoor steevast vormgever René Abühl tekende. Hij was de man die er zorg voor heeft gedragen dat de boeken van Arena een heel eigen signatuur hadden.
Als je ooit een boek van Arena in handen had gehad, dan wist je bij elk volgend boek van Arena dat je onder ogen kwam dat je opnieuw een uitgave van Arena in handen had. Dat dacht je niet alleen op grond van de zeer verdienstelijke vormgeving van René Abbühl, maar ook door het feit dat al die boeken steevast stijlvol gebonden werden uitgevoerd met stofomslag.
Ik weet het, ik weet het: bij Van Oorschot noemen ze dat heel bestraffend ‘niet-echt-gebonden’. En dat klopt. De boeken van Arena hadden eigenlijk alleen maar een harde kaft met een mooi stofomslag. Point taken, Wouter!
Oscar van Gelderen en Lex Spaans verlieten uitgeverij Arena medio jaren negentig en richtten Uitgeverij Vassallucci op, genoemd naar hun aan de gevolgen van AIDS overleden vriend Michel.
Bij Uitgeverij Vassallucci wist Oscar van Gelderen zich te ontpoppen toe één van de meest vernieuwende en succesvolle uitgevers van Nederland.
Maar laat ik het verhaal Van Gelderen niet dunnetjes over doen. Hij heeft zich in de loop der jaren aardig in de schijnwerpers weten te werken. In NRC Handelsblad van 13/08/2001, nu bijna 8 jaar geleden, verscheen van de hand van Michel Krielaars een mooi, want mijns inziens billijk en correct van portret van Oscar van Gelderen.
In mijn volgende weblog meer over de aanbieding van uitgeverij Lebowski, die, u raadt het, geleid wordt door Oscar van Gelderen.
à propos,
De eerste uitgave van Uitgeverij Vassallucci was een homage aan Michel onder de titel:
Ik ben een leugen die altijd de waarheid spreekt.
Maar laat ik het verhaal Van Gelderen niet dunnetjes over doen. Hij heeft zich in de loop der jaren aardig in de schijnwerpers weten te werken. In NRC Handelsblad van 13/08/2001, nu bijna 8 jaar geleden, verscheen van de hand van Michel Krielaars een mooi, want mijns inziens billijk en correct van portret van Oscar van Gelderen.
In mijn volgende weblog meer over de aanbieding van uitgeverij Lebowski, die, u raadt het, geleid wordt door Oscar van Gelderen.
à propos,
De eerste uitgave van Uitgeverij Vassallucci was een homage aan Michel onder de titel:
Ik ben een leugen die altijd de waarheid spreekt.
Over Paul Auster - Onzichtbaar
'Onzichtbaar', de vijftiende roman van de Amerikaanse romancier Paul Auster verschijnt in september bij De Arbeiderspers.
De uitgeverij voegt er in haar najaarsaanbieding graag aan toe dat de roman een maand eerder in het Nederlands verschijnt dan in zijn oorspronkelijk Engelstalige versie.
ISBN 978 90 295 7162 3
Gebonden, 240 pagina's
€ 19,95
De uitgeverij voegt er in haar najaarsaanbieding graag aan toe dat de roman een maand eerder in het Nederlands verschijnt dan in zijn oorspronkelijk Engelstalige versie.
ISBN 978 90 295 7162 3
Gebonden, 240 pagina's
€ 19,95
De nieuwe roman van Paul Auster is één van de interessantste aankondigingen die De Arbeiderspers dit najaar doet. Minimaal second best is de aankondiging van de verschijning van kolossaal boekwerk van Rik Zaal over het land Nederland. Zaal, die eerder een boek publiceerde over Spanje, bracht Nederland in kaart. Het idee om Nederland in kaart te brengen is, zou je kunnen zeggen, enigszins uit de hand gelopen. Zaal heeft over Nederland twee keer 608 pagina's tekst bij elkaar gepend. Vermoedelijk is zijn 'Heel Nederland' het meest omvangrijke boek dat ooit over Nederland is of zal verschijnen. ISBN 978 90 295 7200 2, paperback met flappen. Samen € 69,95. Verschijnt in oktober.
privé-domein in printing on demand
Eigenlijk heb ik nooit goed begrepen waarom de reeks privé-domein van uitgeverij De Arbeiderspers altijd zo werd geprezen. Behalve dan omwille van het feit dat in dit land commercieel minder lucratief lijkende projecten perse de hemel in geprezen worden, omdat ze commercieel minder lucratief lijken.
Enfin, de allereerste privé-domeinboeken werden quasi op zijn Frans uitgegeven: de lezer diende de bladen zelf los te snijden. Een krankzinnige opgave. Daar is men na verloop van tijd van afgestapt en begonnen privé-domeinboeken steeds meer op gewone boeken te lijken, met uitzondering van de prijsstelling: die was altijd buitensporig hoog.
Maar nog steeds was de uitvoering absoluut ondermaats.
Het was en is vrijwel uitgesloten om die peperdure privé-domeindeeltjes te lezen zonder de rug ervan te breken.
In de najaarsaanbieding 2009 van het jubelende, want tachtig jaar bestaande uitgeversbedrijf De Arbeiderspers heeft men met betrekking tot de reeks privé-domein iets nieuws bedacht:
printing on demand
Printing on demand is op zich alles behalve nieuw, nieuw is dat een aantal titels uit de reeks privé-domein op exclusieve vraag van de lezer zal worden herdrukt.
De Arbeiderspers start deze actie in januari 2010 - vermoedelijk via de eigen website. Mogelijk ook via het domein www.privedomein.info.
De uitgeverij belooft dat de printing-on-demand titels op het gebruikelijke privé-domeinpapier zullen worden gedrukt.
Als we de aanbiedingsfolder correct geïnterpreteerd hebben, geldt dit voor:
Paul Auster - Het spinsel van de eenzaamheid
Boudewijn Büch - Een boekenkast op reis
Hector Berlioz - Mijn leven
Lord Byron - Brieven
Eckermann - Gesprekken met Goethe
Ernst Jünger - Parijs dagboek
Knut Hamsun - Langs overwoekerde paden
Marcel Proust - Brieven
Thomas Mann - Dagboeken
Palinarius - Het rusteloze graf
Madame de Sévigné - Brieven
Stefan Zweig - De wereld van gisteren
Een aantal van de 286 titels die ooit als privé-domein werden uitgegeven wordt gewoon herdrukt, te weten:
Elias Canetti - de fakkel in het oor
Ryszard Kapuscinski - Lapidarium
Alma Mahler - Mijn leven
Thomas Mann - Duitsland heeft me nooit met rust gelaten
Jean-Jacques Rousseau - Bekentenissen
Enfin, de allereerste privé-domeinboeken werden quasi op zijn Frans uitgegeven: de lezer diende de bladen zelf los te snijden. Een krankzinnige opgave. Daar is men na verloop van tijd van afgestapt en begonnen privé-domeinboeken steeds meer op gewone boeken te lijken, met uitzondering van de prijsstelling: die was altijd buitensporig hoog.
Maar nog steeds was de uitvoering absoluut ondermaats.
Het was en is vrijwel uitgesloten om die peperdure privé-domeindeeltjes te lezen zonder de rug ervan te breken.
In de najaarsaanbieding 2009 van het jubelende, want tachtig jaar bestaande uitgeversbedrijf De Arbeiderspers heeft men met betrekking tot de reeks privé-domein iets nieuws bedacht:
printing on demand
Printing on demand is op zich alles behalve nieuw, nieuw is dat een aantal titels uit de reeks privé-domein op exclusieve vraag van de lezer zal worden herdrukt.
De Arbeiderspers start deze actie in januari 2010 - vermoedelijk via de eigen website. Mogelijk ook via het domein www.privedomein.info.
De uitgeverij belooft dat de printing-on-demand titels op het gebruikelijke privé-domeinpapier zullen worden gedrukt.
Als we de aanbiedingsfolder correct geïnterpreteerd hebben, geldt dit voor:
Paul Auster - Het spinsel van de eenzaamheid
Boudewijn Büch - Een boekenkast op reis
Hector Berlioz - Mijn leven
Lord Byron - Brieven
Eckermann - Gesprekken met Goethe
Ernst Jünger - Parijs dagboek
Knut Hamsun - Langs overwoekerde paden
Marcel Proust - Brieven
Thomas Mann - Dagboeken
Palinarius - Het rusteloze graf
Madame de Sévigné - Brieven
Stefan Zweig - De wereld van gisteren
Een aantal van de 286 titels die ooit als privé-domein werden uitgegeven wordt gewoon herdrukt, te weten:
Elias Canetti - de fakkel in het oor
Ryszard Kapuscinski - Lapidarium
Alma Mahler - Mijn leven
Thomas Mann - Duitsland heeft me nooit met rust gelaten
Jean-Jacques Rousseau - Bekentenissen
Abonneren op:
Posts (Atom)
